Vorige week zaterdag heb ik, voor de eerste keer, meegelopen aan de Airborne Wandeltocht in Oosterbeek. Het viel mij gelijk op dat er een aantal veteranen aanwezig waren om de wandelaars te onthalen. Ze waren zichtbaar ontroerd, omdat ze niet in de vergetelheid zijn geraakt na de Tweede Wereldoorlog. 

Ik moet toegeven dat ik het zelf ook erg bijzonder vind dat deze herdenking zoveel mensen op de been brengt. Voornamelijk omdat iedereen een reden heeft om mee te lopen. Voor mij was het bijvoorbeeld belangrijk om me eens te verplaatsen in het verleden van mijn grootouders. Vijfenzeventig jaar geleden moesten zij Arnhem noodgedwongen verlaten om te ontkomen aan het oorlogsgeweld. Op dat moment waren mijn opa en oma nog geen tien jaar oud.

Uiteindelijk hebben ze gelopen van Arnhem naar Putten (afzonderlijk van elkaar). Deze tocht was niet alleen ellendig lang, maar ook nog eens levensgevaarlijk. Zo heeft mijn opa langs een spoorlijn gelopen die onder vuur is komen te liggen en heeft mijn oma een vliegtuig zien neerstorten in haar nabije omgeving.

Ik zal proberen om hun nagedachtenis verder uit te werken in de toekomst, want ik ben van mening dat deze verhalen niet verloren mogen gaan. Door deze verhalen heb ik me namelijk altijd gerealiseerd dat we dankbaar mogen zijn voor onze vrijheid. Ook daarom stond ik afgelopen zaterdag te wachten op de trein naar Oosterbeek.


Maar goed, misschien is het langzamerhand tijd om wat persoonlijke ervaringen te delen. Wandelen in Oosterbeek heb ik al vaker gedaan, maar nooit samen met zo een grote hoeveelheid mensen. Is het dan niet ontzettend knap dat ik het startpunt niet kon vinden? Deze druif zag het startpunt compleet over het hoofd en heeft eerst vrijwilligers lastig gevallen voordat ze kon beginnen aan de tocht van vijftien kilometer. Gelukkig was ik niet de enige (dank Emma!) en kon ik er daardoor goed om lachen.

De blauwe pijlen namen de wandelaars mee naar de meest belangrijke locaties van de Slag om Arnhem. Zo liepen we langs Villa Hartenstein (tegenwoordig staat dit gebouw bekend als het Airborne Museum, maar in de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gezien als het hoofdkwartier van de Slag om Arnhem), de begraafplaats even verderop en de Oude Kerk op de Benedendorpsweg. De bovenstaande foto's zijn allebei gemaakt bij de laatst genoemde bestemming. Het is trouwens ook echt niet te bevatten dat er zo hard gevochten is in deze omgeving. Ik word er altijd even stil van. Misschien komt dat ook doordat de eindeloze zee van weilanden, struiken en bomen niets anders dan rust uitstralen.




Eén ding is zeker: het was een bijzondere wandeling vol met zon, regen en onweer. Zeker voor herhaling vatbaar! Sterker nog: ik weet honderd procent zeker dat er een nieuwe traditie is geboren. Volgend jaar ben ik, zonder enige twijfel, weer van de partij.

Hebben jullie weleens meegelopen aan de Airborne Wandeltocht? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!